Midt i

Eg er midt i korrekturen.
Førre veke leverte eg frå meg mine skriftlege kommentarar til forlagets skriftlege kommentarar. Deretter vart eg oppringt, fordi eg openbert hadde klart å kråketåe litt med dei fænsi korrekturteikna, slik at manusredaktøren ville forsikre seg om at ho forstod kva eg forsøkte å formidle.
Etter å ha gått gjennom det, og halvparten av dei nye gule lappane frå korrekturlesaren (kan ein verkeleg skrive at katten "heiser" halen? Heiter det ikkje å løfte han?) var det gått ein halv time, og eg måtte avbryte. No har eg ein ståande telefonavtale i morgon rundt kl. 12 med den vanlege redaktøren min.
Og oppi alt dette driv eg (sjølvsagt) og flyttar.
Maler, pakkar, og så kjem den herlege nedvaskinga. Og så jobbar eg jo, sjølvsagt.
Men eg har innsett at nokre fridagar må til. I morgon blir det pakking, maling og telefonering på heiltid. Og torsdag kjem flyttebilen. Eg håper inderleg at det betyr at eg søv i ei nymalt og sjølveigd leilegheit natt til fredag, i mi eiga seng inne på soverommet.

Tja

Eg las ut The Gazebo på bussen til jobb i dag tidleg.
Boka byrja veldig bra. Eg likte settinga, karakterane, plottet slik det avteikna seg i byrjinga.
Dessverre flata boka ut, og oppklaringa var keisam og forutseieleg.

Patricia Wentworth er og blir ein lettare og mindre original gullalderforfattar enn sine samtidige, Agatha Christie (min favoritt) og Dorothy L. Sayers (Kristines favoritt).
Likevel var det god lesing. Eg trengte Wentworth, no. Lett lesing, noko ein kan stupe inn i, noko ein ikkje treng å bruke hjernen nemneverdig for å få tak i. Noko fengande.

Lette og vanskelege spørsmål

Eg føler det er på tida med ei lita oppdatering om kva som skjer på bokfronten.
Min eigen bokfront, altså.

Eg har nettopp gjort ferdig førstekorrekturen, og tatt stilling til vanskelege spørsmål som "skal eg skrive heng eller henger, brest eller brester?" og funne meg mest komfortabel med "heng" og "brest". Så komfortabel, faktisk, at eg håper eg ikkje tvingast til å endre det. No har det seg vel slik at "henger" er klammeform, så den er for så vidt grei, men "brest/er" bøyast visstnok annleis alt etter om det er eit transitivt eller intransitivt verb.
Nynorsk er ikkje akkurat lett.

Eg har elles fått to førespurnader knytt til den komande bokutgjevinga.
Den eine er frå sambygding og forfattar Ronnie M.A.G. Larsen, som spør om eg vil vere med og lese i litteraturteltet - ei nyvinning av året - på den svært populære sommarfesten i Giskefjøra som The Margarets har arrangert dei siste åra, med konsertscene, grilling og feststemning i strandkanten.
Den andre er frå NRK Møre og Romsdal og gjeld intervju til Jannicke Farstads sommarprogram på radio.
Eg har takka ja til begge deler, og håper eg får det til å klaffe.

Mord i Madrid

Eg er så heldig at eg skal til Madrid på jentetur i pinsehelga, og på reise er det sjølvsagt veldig viktig å velje den rette lektyren.

Til bursdagen min i fjor var eg så heldig å få ei lekker nyutgitt retroutgåve av The Fingerprint av Patricia Wentworth (1878-1961), som skreiv kriminalromanar av det litt lettare slaget i den britiske gullalderen frå 1920-talet og utover. Kristine valde ut to bøker av Wentworth basert på reint estetiske kriterier, tok den eine sjølv - The Gazebo - og gav altså den andre til meg.

No har vi bytta bøker, og eg har så vidt byrja å lese i The Gazebo. Som i dei andre Wentworth-bøkene er det også her den skarpe, eldre dama Miss Silver som er detektiven - ein detektiv til forveksling lik Agatha Christies Miss Marple, og det må her presiserast at Patricia Wentworth var først ute med sin figur.

Noko interessant eg fann medan eg googla Patricia Wentworth, var at Samlaget faktisk har omsett ei av bøkene hennar til nynorsk. Den døde kjem tilbake, heiter ho. Den må eg sjå å få tak i.

Marstein i mai

Denne månadens lesesirkelbok var Gjøre godt av Trude Marstein, og eg var nok den av oss som likte boka best.

Lesesirkelmøtet denne månaden var noko amputert, vi var tre som hadde lese heile boka, og ein som gav seg etter åtti sider, fordi han syntest det var meiningslaus lesing. Det var i tillegg ein som meldte forfall fordi han ikkje rakk å lese ferdig boka (og ikkje fordi han ikkje likte henne), og ei som ikkje kunne kome.

De vil kanskje hugse at eg i eit par tidlegare innlegg skraut veldig av boka og ikkje klarte å legge henne frå meg. Det var eit godt driv, og eg likte forteljargrepet, ideen og sommarnattstemninga Marstein klarte å mane fram. Og heile tida venta eg berre på at den store historia skulle tre fram gjennom dei små. Det skjedde dessverre ikkje. Etter nesten fem hundre siders lesing var eg nok ikkje like entusiastisk som då eg hadde runda halvparten av boka, men eg vil fortsatt seie at det er ei ok bok, sjølv om eg ikkje ser på henne som like genial som eg kanskje hadde venta ho skulle vise seg å vere.

Kritikken frå lesesirkelmedlemmane gjekk for det første på tematikken.
Marstein har fokusert på seksuelle relasjonar, nære relasjonar mellom familie, dumme ting ein gjer i fylla, død og sjalusi. Mykje går på dei meir primære eigenskapane menneska har, som drift og trongen til å hevde seg over andre. Ho vart skulda for å skrive banalt om banale ting. Noko av det eg likte var nettopp det at ho torde å skildre det banale. Småbysamfunnet synte seg med sine små menneske, små liv og små historier. Og slik er det, tenkte eg. Akkurat slik kan småbylivet vere.

Ho fekk også kritikk for å ha ein for einsidig tematikk, slik Kristine skriv om i dette innlegget. Kva skjedde med pausane menneska tek i løpet av ein dag? Der ein tenker på ingenting, på praktiske ting, på middagen, eller der ein ser ein film, Dagsrevyen eller les ei bok? I Marsteins bok er alle dei 118 innsideglimta fokusert rundt relasjonar mellom menneske og tankar om desse. Er det verkeleg sannsynleg at alle som tilfeldigvis kryssar veg med kvarandre i løpet av eit døger heile tida tenker akkurat på det?

Noko anna boka fekk kritikk for, var å vere eit mislykka forsøk på å gjennomføre ein god idé. Marstein siktar høgt, men klarer ho å gjennomføre? Hadde boka stått seg på å vore kortare, ha færre personar, vise fleire fasettar, og ikkje minst vore skriven med fleire og meir ulike stemmer?

Eg er framleis glad for å ha lese denne boka, og synest det var ei god leseoppleving. Men om det er stor litteratur, veit eg ikkje. Ifølgje lesesirkelen min er det ikkje det.

Dersom du er interessert i å bli betre kjent med Trude Marstein som forfattar og held til i Osloområdet, kan du ta deg ein tur på Marsteinførelesinga på Litteraturhuset i helga. Eg skulle gått, viss eg ikkje hadde vore på plass i Madrid innan dess, forhåpentlegvis med eit glas raudvin i handa og chorizo smeltande på tunga.

Rulling

I dag vart namnet mitt nemnt i Dag og Tid, som er den einaste avisa eg abonnerer på.

Der var ein omtale av Offa - forteljingar frå ei øy, som er skriven av sambygdingen min Ronnie M.A.G. Larsen, og siste setninga var

"...og til hausten dukkar det opp enda ein forfattar frå denne vesle øya, Aina Basso, som debuterer med roman på Samlaget."

Eg føler meg som ein ørliten ball på toppen av ein lang bakke.

Dagens

er eit dikt som gjorde såpass inntrykk på meg som barn at eg ikkje heilt klarer å gløyme det.

KULTURUKE

ulturkuke
tulkuruke
ultkuruke
ukturulke
tlukuruke
ukturkule
urtukulke
turlukuke
kulrukute
ultrukuke
kuleturuk
ruletukuk
tulekukur
luretukuk
kukuterul
ruktukule
lurekuktu
luekuktur
kutlukure
rukletuku
tuklekuru
urukekult
kuruketul

Jan Erik Vold

Og det beste av alle orda var ruktukule.
Det er det eg hugsar.
Kulturuke. Ruktukule.

Ronnie M.A.G. Larsen

I går var eg på lanseringa til den andre debu-tanten frå øya mi i år, Ronnie M.A.G. Larsen.

Eg har tidlegare, med hjelp frå ei matematikkyndig venninne, fått utrekna følgjande prognose, som skal vise de der ute kor ufatteleg lita denne øya er, og akkurat kor usannsynleg det er at det kjem to skjønnlitterære debutantar frå denne øya i løpet av eitt år. Spesielt sidan det ikkje har vore nokre andre forfattarar derifrå på dei store forlaga tidlegare.

Ronnie vart lansert på Mono, det var mykje folk og god stemning. Først las Ronnie ei novelle frå debutboka si Offa - forteljingar frå ei øy, som altså er historier lagt til akkurat denne vesle sunnmørsøya vi begge har vakse opp på. Deretter las Frode Grytten ei av sine noveller, 2 CV, med stemningsfullt gitarakkompagnement av Rune Berg frå The Margarets (det relativt suksessfulle bandet frå Giske som også Ronnie M.A.G. Larsen er ein del av), før bandet drog nokre låtar.

Til slutt las Ronnie endå ei novelle, og etter trampeklapp publikum las han endå ei.

Dette kan altså sjåast som litt reklame for den morosame og koselege medbygdingen min.

Vi har planar om å slå oss saman til hausten når boka mi er komen, og ha eit arrangement der vi begge les og forhåpentlegvis The Margarets speler.

Avisoppslaget

Kan her skodast med bittelita skrift og i skikkeleg dårleg oppløysing.

Litt eigenreklame

Intervjuet med meg skal kunne lesast på nettet viss de klikkar her og vél "Les Nytt i uka på nettet" i menyen til høgre.

Klisjear

klisjé. — 1. Trykkplate for gjengivelse av bilder i høytrykk. Originalen overføres fotografisk til en trykkplate med lysømfintlig belegg. Ved etsning el. utvasking blir strekene stående som forhøyninger over underlaget. K. ble tidl. etset i sink el. kobber, nå gjerne av graverte kunststoffplater. Fotografier el. tegninger med gråtoner fremstilles ved → autotypi. — 2. I overført betydning om et forslitt uttrykk. (CAPLEX)

Vi sit på trebenken, hagen summar. Du lener deg nærare, lener hovudet på skuldra mi.
Over oss gneistrar solnedgangen. Himmelen er ein klisjé.

Eg las nett dette innlegget i aroundbooks, og den første tanken som slo meg var:
Herregud, så dårleg! For ein klisjé!
Så såg eg at det var eit sitat frå Raskolnikov (som dei fleste kjenner som Forbrytelse og straff) av Fjodor Dostojevskij, som kom ut i 1866 (1883 på norsk). Då las eg sitatet ein gong til, og med andre auge. For slik er det. Eldre litteratur, litteratur som er hundre, tohundre år gammal, stor litteratur, kan ikkje målast og lesast med dei same auga som ein les samtidig litteratur med. Litteraturen må målast utifrå si eiga tids kriterier, og kan ikkje skuldast for det same som ein kan skulde si eiga tids litteratur for. Som klisjear.

Når Welhaven skriv sine blomstrande dikt, er det lett å seie hundre år seinare at han bruker forslitte metaforar, at dikta er spekka med klisjear. Men det blir liksom ikkje heilt rett. Altså, vi må gjerne seie det. Men det er ahistorisk av oss, og yter ikkje dikta rettferd. Det som i dag er ein forslitt klisjé, har ein gong vore ein vakker, treffande og kanskje overraskande god måte å seie noko på. Ein raudnande himmel var ein gong ei vakker skildring av demringa, men i dag kan ein vel godt kalle det ein klisjé.

Nytt intervju

I dag er eg blitt telefonintervjua av nok ei lokalavis, denne gongen ei som går ut til heile Sunnmøre; Nytt i uka.

Intervjuet skal visstnok kome på trykk denne veka, så om det er nokre sunnmørslesarar her, får de ta ein kikk. Og viss det blir lagt ut på nettsidene deira, skal eg sjølvsagt lenke til det her ifrå bloggen.